Mózg wiewiórek jest stosunkowo duży w porównaniu do wielkości ich ciała, zwłaszcza w porównaniu do innych zwierząt z rodziny wiewiórkowatych (łac. Sciuridae), takich jak np. susły. Najprawdopodobniej wynika to z potrzeby silnie rozwiniętych zmysłów, niezbędnych do funkcjonowania w trudnym środowisku wysoko w koronach drzew.
Jak wygląda wiewiórka – każdy wie. Ale dlaczego ma ciemniejszą barwę na plecach, a jaśniejszą na brzuchu? Co sprawia, że jako jedne z niewielu zwierząt potrafi schodzić głową w dół po drzewie? Dzisiaj przyjrzymy się bliżej budowie ciała tych rudych gryzoni – od szkieletu aż po kolor sierści. Jakie tajemnice kryje anatomia tych zwierząt?
Czy zastanawialiście się kiedyś, jak żyją wiewiórki? Czy są samotnikami, a może żyją w grupach? Jak wykorzystują przestrzeń i czy mają swoje terytoria? W tym artykule przyjrzymy się badaniom z różnych krajów oraz Polski i poszukamy odpowiedzi na te i inne pytania dotyczące wykorzystania przestrzeni przez nasze wiewiórki pospolite.
Polska to kraj, gdzie oba gatunki się spotykają, choć we Francji można spotkać tylko jeża zachodniego (europejskiego). Temu gatunkowi jest poświęcony wyjątkowy przewodnik, który polscy czytelnicy otrzymali od Stowarzyszenia Erinaceus France.
Opowieść o krecie władcy podziemi rozpoczyna się latem, gdy młode kreciątko (talpa europaea) opuszcza rodzinne gniazdo i rozpoczyna samodzielne życie. Przed nim wielkie zadanie stworzenia swojego świata, systemu ukrytych pod ziemią korytarzy i gniazda, w którym zamieszka.
Gdy myślimy o zwierzęcych architektach i budowniczych, od razu przychodzą nam na myśl tacy mistrzowie jak ptaki, bobry, krety lub niektóre owady.
Czy zastanawiasz się czasem, jak wiewiórki widzą świat? Czy podobnie jak my widzą otoczenie, czy może ich zmysły działają inaczej?
